IT-SELF Małgorzata Osipczuk, www.it-self.pl, www.terapia-par-wroclaw.com
Forum Reklama Kontakt

Portal Pomocy Psychologicznej

Poniedziałek 18 października 2021

Szukaj w artykułach

Wszystkie artykuły...

Artykuły

STOPEM PRZEZ PSYCHOTERAPIĘ - część 5

Autor: Iwona Kołodziejczyk

Źródło: www.psychotekst.pl

Nasze piąte spotkanie poświęcić chciałabym opisaniu kolejnych, konkretnych form, w jakich świadczona jest profesjonalna pomoc psychologiczna. Poza opisanymi wcześniej: psychoterapią, poradą psychologiczną oraz interwencją kryzysową wymienić należy jeszcze

  • konsultację diagnostyczną
  • trening psychologiczny
  • psychoterapię grupową
  • psychoterapię rodzinną

Konsultacja diagnostyczna jest świadczeniem psychologicznym, które koncentruje się, jak sama nazwa wskazuje, na badaniu stanu psychicznego klienta metodami psychologii klinicznej, często z wykorzystaniem narzędzi psychometrycznych (wszelkiego rodzaju testy i ankiety). Zasadniczo składa się ona z kilku podstawowych procedur, wzbogaconych - w uzasadnionych przypadkach - adekwatnymi do celu badania metodami diagnostycznymi. Jej strukturę i treść przedstawiają klarownie poniższe punkty:

  • przeprowadzenie wstępnego wywiadu
  • określenie podstawowego problemu
  • postawienie wstępnych hipotez określających głębokość i typ zaburzeń, ich etiologię i genezę
  • określenie metod, za pomocą których przeprowadzony będzie proces diagnostyczny
  • przeprowadzenie badania
  • opracowanie wyników testów i innych zastosowanych metod postawienie diagnozy
  • przekazanie wyników badań lekarzowi, zespołowi diagnostyczno - terapeutycznemu i pacjentowi (w zależności od kontekstu, w jakim konsultacja diagnostyczna się odbywa).

Oczywistym jest, iż konsultacja diagnostyczna stanowi pierwszy, naturalny krok w procesie każdej psychoterapii, będąc tym samym jej integralną częścią. Dodać jednak w tym miejscu należy, iż jest ona także osobnym świadczeniem, podejmowanym w określonych przypadkach bez związku z psychoterapią. Służy zasadniczo precyzyjnemu określeniu obserwowanych lub doświadczanych zaburzeń i sugerowaniu właściwych zdiagnozowanym problemom metod leczenia. Jednym słowem - daje odpowiedź na pytanie "Co mi jest i jak to zmieniać?". Przy czym diagnoza dotyczyć tu może tak ogólnej sprawności intelektualnej, zaburzeń organicznych (związanych z uszkodzeniami układu nerwowego), czy wreszcie osobowości badanego jako takiej. Zwykle zamyka się ona maksymalnie w cyklu trzech, trwających 90 minut spotkań.

Trening psychologiczny stanowi z kolei jedną z nowszych form oddziaływania psychologicznego o charakterze terapeutyczno - edukacyjnym. Zasadniczo jego celem jest rozwijanie umiejętności ważnych i pożądanych w kontekście budowania swoich relacji społecznych, czy kierowania własnym zachowaniem. Według Jerzego Mellibrudy (Mellibruda, 1980, s.248) cel ten konkretyzowany jest najczęściej jako uczenie się i rozwijanie umiejętności takich, jak:

  • spostrzeganie i rozumienie innych ludzi i samego siebie w trakcie kontaktów z innymi
  • rozwiązywanie problemów i konfliktów międzyludzkich
  • uczenie się na podstawie własnych doświadczeń
  • udzielanie i przyjmowanie pomocy psychologicznej
  • komunikowanie się (wyrażanie uczuć i myśli, uważne słuchanie, optymalizacja niewerbalnych aspektów komunikacji)

Istnieje zatem, jak łatwo się domyśleć, bardzo szeroka gama treningów psychologicznych - określana szczegółowymi celami, jakim mają one służyć. Dla przykładu wymienić można np. treningi interpersonalne, uczące funkcjonowania w grupie, treningi asertywności, twórczości, umiejętności wychowawczych, a nawet…. organizowania własnego czasu. Rylke ( Rylke 1993, s.80 ) bardzo trafnie opisuje trening psychologiczny jako "sytuację specjalnie skonstruowaną po to, aby ludzie mogli przyglądać się sobie, uświadamiać sobie swoje mocne strony i swoje trudności, konfrontować je z innymi ludźmi, ujawniać swoje realne wartości ("co jest dla mnie ważne") , podejmować próby rozwiązań swoich trudności i problemów, próbować nowych zachowań i poznawać ich konsekwencje, poznawać reakcje innych ludzi, lepiej rozumieć jak działa grupa, i wreszcie - korzystać ze wsparcia innych osób przy tworzeniu zmian w swoim funkcjonowaniu".

Widzimy zatem, iż jest to forma pomocy, która w żaden sposób nie aspiruje do tego, by korygować głęboko osobowość - pomaga natomiast bądź w podniesieniu świadomości na temat tego, jak funkcjonujemy, bądź też w uczeniu się i trenowaniu nowych, pożytecznych kompetencji. Najczęściej zaś w jednym i drugim jednocześnie. Ogranicza się ona ponadto do pracy nad jednym, dość konkretnym obszarem naszego funkcjonowania, w którym doświadczamy upośledzającego funkcjonowanie deficytu.

Praca przebiega w małej 8-15 osobowej grupie, obfituje w wiele sytuacji stricte treningowych (czyli wymagających naszej własnej aktywności), czas trwania waha się zaś zwyczajowo od kilku do kilkudziesięciu godzin.

Źródło: www.psychotekst.pl

(publikacja: 2006-06-29)

<< powrót

Wszystkie artykuły...

Wszelkie prawa zastrzeżone © Copyright 2001/2021 Psychotekst.pl